DEMONTRASI UMNO / BN : MENGAPA PAS DAN DAP PERLU MARAH ?

Malaysiakini

Ratusan demo bantah Nik Aziz isu doa laknat
author_photo("Salhan K Ahmad")
Salhan K AhmadDis 1, 0912:16pm

kemaskini 2.26pm Beratus-ratus penduduk Kelantan mengadakan bantahan terhadap Menteri Besar Datuk Nik Abdul Aziz Nik Mat berhubung hasratnya untuk berdoa memburukkan perdana menteri dan Umno.Mereka berkumpul kira-kira setengah sejam bermula 10 pagi tadi di depan kompleks pentadbiran negeri Kota Darul Naim, yang menempatkan pejabat menteri besar, untuk menyerahkan memorandum kepada setiausaha pemimpin PAS itu Anual Bakhri Haron. Berita lanjut : KLIK

Malaysiakini

DUN kecam demo Pemuda BN bakar foto Lim
author_photo("Athi Shankar")
Athi ShankarDis 1, 097:17pm

Sidang DUN Pulau Pinang hari ini meluluskan usul tergempar mengutuk sekeras-kerasnya demonstrasi semalam yang dianjurkan oleh sekumpulan anggota Pemuda BN.Wakil rakyat DAP RSN Rayer (Seri Delima) mengusulkan usul tersebut pagi ini bagi mengecam bantahan selama 45 minit itu di luar pagar bangunan dewan tersebut.Usul itu diluluskan selepas semua 29 ADUN Pakatan Rakyat menyokong usul tersebut, manakala 11 wakil rakyat BN menentangnya. Berita lanjut : KLIK

Penghuni Gua : PGsejak dari dahulu amat benci dengan segala apa demontrasi pun. Ini bukan cara untuk membantah dan menujukkan rasa tidak puashati. Samada ia demo haram atau halal semuanya tidak berfaedah. Banyak kaedah lain yang lebih baik dari berdemo. Ini pun bukan menunjukkan tahap kebebasan bersuara.

2. Cuma dalam isu ini, dua demo di lakukan oleh UMNO / BN di Pulau Pinang dan di Kelantan. Dilhat PAS dan DAP terutamanya LIM Guan Eng cukup marah dengan demo ini. Mengapa?

3. Inilah yang diajarkan oleh anda kepada rakyat Malaysia. Di Parlimen pun anda berdemo. Berbagai kerenah anda telah lakukan termasuk sehingga ke ruang legar parlimen dengan membawa masuk saudara mara dan anak isteri hindarf dan tahanan ISA yang lain.

4. Depan pintu masuk Bukit Aman, Depan rumah PM, di kawasan sesak Chaw kit. Mana tempat anda tidak berdemo dan menujukkan samseng?

5. Sekarang mengapa marah dan mengatakan demo ini tidak patut diadakan. Adakah kerana pembantahnya adalah UMNO? Mengapa DAP dan PAS boleh berdemo haram atas alasan ia adalah hak asasi rakyat yang dijamin perlembagaan dan jika dihalang ia melanggar hak asasi manusia? Ini kata mereka lah. Mengapa sekarang nadanya berlainan?

6. Contoh-contoh kebiadaban dan kebebalan kumpulan ini. Hanya benar jika mereka yang lakukan , salah jika pihak lain buat. Itupun siap menghentam pihak polis lagi kerana tidak ambil tindakan.

7. Senang sahaja jawapannya. Jika polis ambil tindakan nanti , ada pula yang pergi ke SUHAKAM mengadu hal. Tak adil dan polis kasar serta melanggar hak asasi manusia. Inilah yang DAP dan PAS lakukan. Mengapa dalam kes ini , DAP dan PAS bernada lain dan isu hak asasi dan kegasan polis tidak diambilm kira.

8. Mungkin DAP dan PAS ini ingat kita rakyat ini bodoh seperti mereka. Tidak ! Kami tidak bodoh dan tidak pandai cakap berbelit-belit seperti anda!

9. Kepada semua. fikir-fikirkanlah.......

MALAYSIA LAW JOURNAL " KES PEREBUTAN MAYAT MUALAF DAN PENENTUAN STATUS AGAMANYA !

[1994] 1 MLJ 690
Soon Singh v Pertubuhan Kebajikan Islam Malaysia (PERKIM) Kedah & Anor
Case Details
Malaysia HIGH COURT (KUALA LUMPUR) — ORIGINATING SUMMONS
NO R2–24–76–92
Judges WAN ADNAN J
Date 2 FEBRUARY 1994
Citation [1994] 1 MLJ 690

Catchwords:

Islamic Law — Conversion to Islam — Whether plaintiff had renounced Islamic faith — Whether civil court had jurisdiction to declare that plaintiff was not a Muslim — Mahkamah Syariah Enactment 1983 (Kedah) ss 21 & 25 — Federal Constitution art 121(1A)

Facts:

The plaintiff was brought up as a Sikh but on 14 May 1988, he converted to Islam and changed his name. The conversion was duly registered under s 139 of the Administration of Muslim Law Enactment 1962 (‘the Enactment’). On 16 July 1992, he reconverted to Sikhism and on 27 July 1992, he executed a deed poll to renounce the religion of Islam, to revert to his original Sikh faith and to use his original Sikh name. As at the date of conversion the plaintiff was under 18 years old, his learned counsel submitted that the conversion was invalid. He applied for a declaration that the plaintiff was not a Muslim. Counsel for Jabatan Agama Islam Kedah, the second defendant, raised a preliminary issue as to the question of jurisdiction. He contended that a civil court had no jurisdiction to make the declaration prayed for and that only the syariah courts had the jurisdiction.

Bahasa Malaysia Summary:

Diputuskan:

Diputuskan, menolak permohonan itu: Adalah jelas daripada fatwa bahawa seorang Islam yang telah menolak kepercayaan Islam melalui suatu suratikatan pol atau yang telah menjalani suatu upacara pembaptisan untuk memeluk semula agama Sikh merupakan seorang Islam sehingga suatu deklarasi dibuat di dalam mahkamah syariah bahawa beliau adalah murtad. Oleh itu, menurut fatwa, plaintif masih merupakan seorang Islam.

Beliau sepatutnya pergi ke mahkamah syariah untuk deklarasi itu. Sama ada penukaran agamanya adalah tidak sah juga merupakan suatu perkara yang sepatutnya dipertimbangkan oleh mahkamah syariah mengikut hukum syarak dan mahkamah sivil tidak mempunyai bidang kuasa.]

Judgment:
Wan Adnan J:

Section #1
This is an application for a declaration that the plaintiff is not a Muslim.

The plaintiff was born on 3 January 1971 at Butterworth to Sikh parents and was brought up as a Sikh. From 1984, he attended the Sekolah Menengah Dato’ Sheikh Ahmad, Arau Perlis. On 14 May 1988, he converted to Islam and changed his name to Satman Soon bin Abdullah. The conversion was duly registered at the Mahkamah Syariah Daerah Kota Setar, Kedah under s 139 of the Administration of Muslim Law Enactment 1962 (‘the Enactment’).

On 16 July 1992, he went through a baptism ceremony to reconvert to Sikhism at the Sikh Temple, Jalan Parlimen, Kuala Lumpur. On 27 July 1992, he executed a deed poll to renounce the religion of Islam, to revert to his original Sikh faith and to use his Sikh name of Soon Singh a/l Bikar Singh.

In his affidavit affirmed on 10 August 1993, he said that he converted to Islam without the knowledge of his mother. His father had already died.

As at the date of conversion, the plaintiff was under 18 years old. His learned counsel submitted that the conversion was therefore invalid. The execution of the deed poll was only for the removal of doubts.

Section #2

The learned counsel for Jabatan Agama Islam Kedah, the second defendant raised as a preliminary issue as to the question of jurisdiction. He contended that a civil court had no jurisdiction to make the declaration prayed for. Only the syariah courts had the jurisdiction. I agreed with him and dismissed the application.

In Dalip Kaur v Pegawai Polis Daerah, Balai Polis Daerah, Bukit Mertajam & Anor1 the plaintiff, the mother of the deceased, sought a declaration that the deceased was not a Muslim. The Supreme Court directed the High Court to refer certain questions of Islamic law that arose to the fatwa committee under s 37 of the Enactment. The questions referred to [the fatwa committee] and the answers given were as follows:

S: Adakah seseorang yang beragama Islam yang membuat perisytiharan melalui deed poll bahawa dia menolak agama Islam terkeluar daripada agama Islam?

J: Jika seseorang yang beragama Islam yang membuat perisytiharan melalui deed poll bahawa dia menolak agama Islam maka adalah ia terkeluar daripada Islam (murtad).

S: Adakah seseorang yang beragama Islam yang pergi bersembahyang di kuil Sikh mengikut cara sembahyang agama Sikh terkeluar daripada agama Islam?

J: Seseorang yang beragama Islam yang pergi bersembahyang di kuil Sikh mengikut cara sembahyang agama Sikh juga terkeluar daripada agama Islam (murtad).

S: Adakah seseorang yang beragama Islam yang menjalani upacara memeluk agama Sikh terkeluar daripada agama Islam?

J: Seseorang yang beragama Islam yang menjalani upacara memeluk agama Sikh adalah terkeluar daripada Islam (murtad). Namun begitu untuk menentukan sama ada seseorang itu terkeluar daripada Islam (murtad) atau tidak hendaklah terlebih dahulu disabitkan oleh mana-mana mahkamah syariah dan dihukum ia sebagai terkeluar daripada Islam (murtad), jika tidak ada disabitkan oleh mana-mana mahkamah syariah dan dihukum maka seseorang itu tetap di dalam agama Islamnya.

S: Adakah seseorang yang beragama Islam yang memakan daging babi terkeluar daripada agama Islam?

J: Seseorang yang beragama Islam yang memakan daging babi tiada terkeluar daripada agama Islam.
S: Adakah seseorang yang bukan beragama Islam yang kemudiannya memeluk agama Islam tetapi tidak berkhatan sehingga dia meninggal dunia, mati sebagai seorang yang bukan beragama Islam, semata-mata kerana dia tidak berkhatan?

J: Seseorang yang memeluk agama Islam yang tiada berkhatan sah Islamnya.

Pada pendapat Jawatankuasa Fatwa Majlis Agama Islam Negeri Kedah Darulaman yang bersidang pada 27 Oktober 1991 bahawa berhubung Gurdev Singh a/l Guruvak Singh, Kad Pengenalan: A 1028701 ia adalah seorang Islam dengan sahnya kerana telah sabit keIslamannya dengan ia mengucap dua kalimah syahadat di hadapan Kadi Daerah Kulim, Negeri Kedah Darulaman bertarikh 1 Jun 1991 seperti yang tercatit di dalam borang ikrar orang yang masuk Islam bil 5/91 dan berkekalan Islamnya kerana tidak ada hukuman dari mana-mana mahkamah syariah negeri Kedah ini yang mensabitkan ia terkeluar daripada Islam. (Emphasis added.)

It is clear from the fatwa that a Muslim who renounced the Islamic faith by a deed poll or who went through a baptism ceremony to reconvert to Sikhism continues to remain in Islam until a declaration has been made in a syariah court that he is a ‘murtad’.

This fatwa clearly shows that only a syariah court has the exclusive jurisdiction to determine whether or not a person has ceased to be a Muslim. The above fatwa is not contained in the Enactment. The Enactment does not contain the provisions of the Muslim law. It is not meant to. It is merely a law (as the name suggests) for the administration of the Muslim law.

Section 25 of the Kedah Mahkamah Syariah Enactment 1983 provides:

(1) Any provision or interpretation of any provision in the Enactment which is inconsistent with Hukum Syarak shall be void to the extent of the inconsistency.

(2) In the event of a lacuna or in the absence of any matter not expressly provided for by this Enactment the Court shall apply Hukum Syarak.

Section #3

Section 21 provides the civil jurisdiction of a syariah court in Kedah. It is not mentioned in the section that the court has the jurisdiction to make a declaration on the status of a Muslim who had renounced the religion of Islam. Hukum syarak will therefore apply. The fatwa committee in giving the fatwa followed Hukum Syarak (see s 38 of the Enactment). According to the fatwa a Muslim who renounced the Islamic faith continues to remain in Islam until a syariah court makes a declaration that he has become a ‘murtad’. The syariah court must necessarily have the jurisdiction. The court can assume that jurisdiction under s 25(2) quoted above.

The Muslim law on conversion is not provided in the Enactment. There are only three sections on converts. Section 139 requires a register of converts to be maintained. Section 140 provides that no person shall be converted to the Muslim religion otherwise than in accordance with Muslim law. Who can convert and whether a person below the age of 18 years must have the consent of his parents to convert are not provided in the Enactment. The Muslim law in these respects though not provided in the Enactment must be followed. The fatwa that was issued by the fatwa committee was based on the Muslim law.

In accordance with the fatwa, the plaintiff here is still a Muslim. He should go to a syariah court for the declaration. Whether or not his conversion is invalid is also a matter for the syariah court to determine in accordance with hukum syarak. Article 11 of the Federal Constitution has no application.

I find some support to my view from the separate judgment of Mohamed Yusoff SCJ in the Dalip Kaur’s case.1 His Lordship said [at p 10]:

Such a serious issue would, to my mind, need consideration by eminent jurists who are properly qualified in the field of Islamic jurisprudence.

On this view it is imperative that the determination of the question in issue requires consideration of the Islamic law by relevant jurists qualified to do so. The only forum qualified to do so is the syariah court.

His Lordship further said:

I am also of the view that since the fatwa was sought from the committee, clear directions from the committee should be adhered to.
The fatwa issued by the committee is clear in which it says:

‘… sama ada seseorang itu terkeluar daripada Islam (murtad) atau tidak hendaklah terlebih dahulu disabitkan oleh mana-mana mahkamah syariah dan dihukum ia sebagai terkeluar daripada Islam (murtad) jika tidak ada disabitkan oleh mana-mana mahkamah syariah dan dihukum maka seseorang itu tetap di dalam agama Islamnya.’

It further states that:

‘… berkekalan Islamnya kerana tidak ada hukuman dari mana-mana mahkamah syariah negeri Kedah ini yang mensabitkan ia terkeluar daripada Islam.’

Section #4

The learned counsel for the plaintiff also referred me to the case of Teoh Eng Huat v Kadhi, Pasir Mas & Anor2.

He said that the Supreme Court would have granted the declaration prayed for but for the fact that the subject was no longer an infant. He also said that the civil courts would have declined to hear and determine that case and also Dalip Kaur’s case1 if they did not have the jurisdiction. From the reports I notice that the question of jurisdiction was not raised in those cases.

It is my view that the subject matter in this application is in respect of a matter which comes within the jurisdiction of the syariah courts. The civil courts have no jurisdiction. Article 121(1A) of the Federal Constitution provides:

The Courts referred to in Clause (1) shall have no jurisdiction in respect of any matter within the jurisdiction of the Syariah Courts

The application is dismissed with costs.

Penghuni Gua : Semuga semua pembaca dan pelajar mendapat menafaat dari paparan kes ini terutama bila berhadapan dengan kes perebutan mayat mualaf yang dipertikaikan status agamanya dengan keluarganya terdahulu.

LIWAT : DSAI KALAH LAGI !

BERNAMA

Mahkamah Tolak Permohonan Anwar Gugur Tuduhan Liwat

By: Ramjit-->

KUALA LUMPUR, 1 Dis (Bernama) -- Mahkamah Tinggi di sini memutuskan bahawa ia tidak boleh membenarkan permohonan Datuk Seri Anwar Ibrahim untuk membatalkan pertuduhan meliwat terhadapnya hanya berdasarkan laporan perubatan yang menyatakan ketiadaan penetrasi.

Hakim Datuk Mohamad Zabidin Mohd Diah berkata laporan perubatan tidak boleh dijadikan asas untuk mahkamah menggunakan kuasa untuk membatalkan pertuduhan kerana mahkamah perlu mendengar keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan terlebih dahulu.Pada peringkat ini, katanya, mahkamah bersetuju dengan hujahan Peguam Cara Negara Datuk Mohamed Yusof Zainal Abiden bahawa laporan-laporan tersebut terhad kepada pemerhatian dan pemeriksaan fizikal dan tidak konklusif sedangkan kes pendakwaan lebih berlandaskan kepada keterangan lisan, keterangan forensik dan keterangan lain.

Beliau berkata dalam kes ini elemen penting untuk pihak pendakwaan ialah membuktikan bahawa adanya kemasukan zakar tertuduh ke dalam dubur pengadu.

"Terpulang kepada pihak pendakwaan bagaimana ia ingin membuktikan elemen tersebut," kata Mohamad Zabidin.

Beliau berkata sudah semestinya laporan perubatan merupakan satu daripada keterangan yang boleh diguna, sama ada oleh pihak pendakwaan untuk menyokong keterangan berhubung isu kemasukan, atau oleh pihak pembelaan untuk menimbulkan keraguan berhubung keterangan berkenaan, atau untuk menunjukkan tidak terdapat kemasukan.

Anwar pada 17 Jun lalu membuat permohonan membatalkan pertuduhan terhadapnya setelah mengaku tidak bersalah pada 10 Mac terhadap dakwaan meliwat Mohd Saiful Bukhari, 24, bekas pembantu peribadinya, di sebuah kondominium di Bukit Damansara di sini pada 27 Jun tahun lepas.Mohamad Zabidin juga berkata isu kedua yang mahkamah mengambil perhatian adalah dakwaan pemohon kononnya pertuduhan terhadap beliau mempunyai niat jahat dan merupakan penyalahgunaan proses mahkamah.

Beliau berkata hujah pemohon melalui afidavitnya yang mengkaitkan peguam negara Tan Sri Abdul Gani Patail dan insiden "mata lebam" pada 1998 dengan pasukan pendakwaan yang mengendalikan kes terbaru boleh menyebabkan mereka boleh bersikap berat sebelah adalah tidak dapat diterima.

"Beban untuk membuktikan terdapat niat jahat di pihak pendakwa dalam membawa pertuduhan terkini terhadap pemohon terletak di bahu pemohon. Afidavit pemohon ada menyenaraikan Tan Sri Gani dalam apa yang didakwa cuba putar belit atau mencipta keterangan terhadap pemohon dalam tahun 1998.

"Walaupun begitu, tidak ada apa-apa yang menunjukkan perkara yang sama berlaku dalam kes terkini," kata Mohamad Zabidin.Beliau berkata hanya dengan menunjukkan bahawa barisan pendakwaan yang mengendali kes terbaru ada pengetahuan tentang peranan Gani dalam kejadian 1998, tidak cukup untuk mahkamah mendapati dalam kes terkini mereka akan bersikap berat sebelah.

Mohamad Zabidin menetapkan tempoh sebulan bermula 25 Jan tahun depan untuk perbicaraan kes walaupun peguam Karpal Singh membantah kerana anak guamnya ingin memfailkan rayuan di Mahkamah Rayuan.Karpal kemudian memberitahu media bahawa satu notis rayuan akan difailkan di Mahkamah Rayuan pada Rabu.Anwar turut hadir di mahkamah pada Selasa.-- BERNAMA

Penghuni Gua : Peliwat kalah lagi. Ini semua kebesaran Allah. Yang benar akan menang. Lihat kebesaran Allah.

2.Berjuta sembahyang hajat dan doa dari yang bergelar ulama pun , sekiranya salah satu masa Allah akan kalahkan mereka juga. Begitu juga peliwat ini. Beribu mereka yang alim berdoa ( kerana di perdaya oleh nya dengan penampilan ), tetapi tetap Allah tak perkenankan doa mereka. Tidakkah kita semua tidak mahu berfikir dan terus di hasuti syaitan dengan mempercayai ia konspirasi. Dengan kebesaran Allah sebarang konspirasi pun jika ada di zaman moden ini akan Allah buktikan dengan sains. Sains akan menjelaskan segalanya. Itulah kelebihan Sains yang Allah ciptakan untuk faedah manusia jika kitya semua mahu fikirkannya secara mudah.

3,. Islam itu mudah dan ringkas. Itu pun bagi mereka yang mahu berfikir dan mereka tidak benarkan sebarang peliwat mempengaruhinya.

4. Kepada Saiful : Tabah dan Allah bersama anda.

WANG EHSAN : PENJELASAN DAN FAKTA OLEH DR SIDDIQ AZANI UIAM !

Dipetik dari Blog : WBHIM ( Dr Siddiq Azani UIAM )

Penjelasan mengapa Kelantan tiada hak royalti minyak

PAS tidak seharusnya menuntut royali minyak daripada kerajaan persekutuan. Perjanjian yang telah dibuat oleh Kelantan dan Petronas pada tahun 1975 telah meliputi kawasan tuntutan dibawah bidang kuasa Joint Development Area (JDA) dibawah pengendalian kerajaan Malaysia dan Thailand. Kerana itu ia dipanggil sebagai wang ihsan. Wang ihsan bermaksud kerajaan persekutan mempertimbangkan posisi kelantan sebagai negeri yang mengeluarkan minyak, namun apabila kita bercakap soal undang-undang maritim, kerajaan Kelantan hanya mampu melihat sahaja.

Sebagai contoh, apabila seseorang menjumpai emas di kawasan rumahnya, emas tersebut bukan menjadi milik saudara tersebut kerana mengikut undang-undang tanah (National Land Code) emas dan lain-lain hasil mineral yang dijumpai dalam negara merupakan milik negeri tersebut (state). Mineral dimaksudkan di sini merupakan mineral yang dijumpai dibawah tanah, namun apabila kita bercakap soal maritim / sempadan laut yang beratus-ratus batu nautica jauhnya, ia jatuh di bawah bidang kuasa kerajaan persekutuan.

Telaga ini baru diterokai sejak 2004. Dan telaga minyak ini terletak lebih 3 nautika dr pesisir kelantan bersempadan dengan kawasan laut Thailand. Oleh itu hasil ini tidak berhak sama sekali diberi kerajaan kelantan kerana syarat royalti minyak adalah di dalam kurang dr 3 nautika dari pesisir pantai negeri seperti hasil minyak di Sarawak. Disebabkan itulah Sarawak layak menerima royalti minyak.

The 1909 Anglo-Siamese Treaty menyatakan;

“All islands adjacent to the eastern States of Kelantan and Tringganu, south of the parallel of latitude drawn from the point where the Sungei Golok reaches the coast at a place called Kuala Tabar, shall be transferred to Great Britain, and all islands to the north of that parallel shall remain to Siam.”

- Subsequently, the two governments signed several agreements over their common maritime boundary in the Gulf of Thailand and South China Sea. The 1973 continental shelf boundary agreement between the two governments only covered the Straits of Malacca segment and did not cover the border in the Gulf of Thailand but on 24 October 1979, an agreement and a memorandum of understanding were signed to determine the common maritime boundary of the two countries in the Gulf of Thailand. The first agreement established the territorial sea boundary from the mouth of the Golok River at 6°14′30″N 102°5′36″E / to 6°27′30″N 102°10′0″E / . The MOU established the continental shelf boundary from the northern end-point to 6°50′0″N 102°21′12″E / with one turning point in between.

The boundary beyond the northern end-point is subject to dispute. However, both countries have come to an agreement to put aside the border dispute and allow for the joint exploitation of natural resources of the disputed area. The two countries signed a Memorandum of Understanding for the Establishment of a Joint Authority for the Exploitation of the Resources of the Sea-Bed in a Defined Area of the Continental Shelf of the Two Countries in the Gulf of Thailand on 21 February 1979, followed by an Agreement on the Constitution and Other Matters Relating to the Establishment of the Malaysia-Thailand Joint Authority on 30 May 1990 establishing a joint development area (JDA).

Ini bermakna jika Kelantan mahu menuntut royalti minyak dari Kerajaan Malaysia, Kelantan juga harus menulis surat kepada Kerajaan Thailand untuk perkara yang sama oleh kerana kawasan tersebut telah menjadi milik bersama Malaysia-Thailand. Tambahan pula kedua-dua negara masih dalam proses tuntutan terbaru kerana tidak berpuas hati dengan JDA yang telah ditandatangani, hal ini masih lagi dalam proses perundangan. Oleh kerana itu siapalah Kelantan mahu menuntut hak royalti di sini? Kalau dapat wang ehsan pun dah bersyukurlah kerana Malaysia sedang menuntut haknya demi Kelantan menentang Thailand.

Menurut kata Dr.Lo’Lo Ghazali dan Husam Musa, Akta Kemajuan Petroleum tidak menyebut pemberian hak royalti ditentukan oleh 3 batu nautika. Benar tidak ada menyebut tentang perkara itu. Tapi apakah Dr.Lo’Lo pasti tiada kes (judicial precedent) yang telah dibuat mengenai perkara 3 batu ini? Sudah Dr.Lo’Lo atau Husam periksa betul-betul?

Kerajaan Kelantan bergantung kepada perjanjian yang dibuat oleh Bekas Pengerusi Petronas, Tengku Razaleigh Hamzah dengan Allahyarham Dato’ Nasir, bekas Menteri Besar Kelantan dari Barisan Nasional. Dalam perjanjian tersebut telah dipersetujui bahawa Kerajaan Kelantan layak mendapat royalti sebanyak 5% setiap 6 bulan daripada hasil penjualan minyak Petronas.

Walaubagaimanapun atas sebab bahawa kawasan telaga minyak yang dituntut ini berada dalam Joint Develoment Area (JDA) di antara Malaysia – Thailand dan Malaysia – Vietnam, ini tiada kena-mengena dengan Kelantan melainkan Kelantan turut menyertai JDA tersebut. Malang buat Kelantan kerana kawasan dituntut diliputi oleh JDA ini. Walaupun Tuan Guru Nik Aziz menegaskan bahawa Kelantan hanya menuntut haknya daripada Kerajaan Malaysia, kehadiran JDA ini tadi seharusnya membuka bidang kuasa baru kepada Malaysia samada mahu memberi royalti kepada Kelantan atau tidak kerana JDA ini terletak dibawah bidang kuasa sepenuhnya oleh Thailand dan Malaysia.

Kawasan perairan Kelantan yang kecil dan pendek ini kemudian telah diambil alih oleh JDA yang terletak dibawah bidang kuasa Malaysia – Thailand.

Dalam erti kata lain, perjanjian antara kerajaan negeri Kelantan dengan Tengku Razaleigh itu telah berlalu (lapsed) dengan kehadiran JDA ini. Perjanjian tersebut tidak lagi terpakai (applicable) kepada JDA yang termaktub dibawah Malaysia – Thailand Joint Authority Bill 1990.

Seksyen 7 Malaysia – Thailand Joint Authority Bill 1990 menyatakan – The Joint Authority shall pay to each of the Governments royalty in the amount of five per centum of gross production of petroleum, in the manner and at such times as may be prescribed by regulations.
Perkataan ‘Governments‘ dalam perkara tersebut merujuk kepada tafsiran Akta tersebut membawa maksud Kerajaan Malaysia dan Kerajaan Thailand. Tiada pula saya lihat ‘government of Kelantan’?

Identiti Kerajaan Negeri dan Kerajaan Pusat seperti termaktub dibawah perlembagaan persekutuan membawa maksud dua identiti berbeza. Oleh itu Kerajaan Negeri tidak mewakili Kerajaan Persekutuan dan juga sebaliknya. Mungkin sebelum JDA termaktub, Kerajaan Kelantan boleh bergantung kepada perjanjian antara Petronas dan Kelantan. Namun selepas kehadiran JDA, posisi Kelantan harus dikaji semula.

Adalah tidak adil jika kita kembali menyorot perjanjian asal tersebut kerana selepas perlaksanaan JDA 1990, hasil petroleum telah dibahagi samarata 50-50 antara Malaysia dan Thailand.

Kerana itulah ia dinamakan wang ehsan. Ehsan bermaksud kerajaan persekutuan memberikan wang tersebut atas budi bicara dan bukan kerana hak negeri Kelantan.

DR SIDDIQ AZANI UIAM

Penghuni Gua : Ini penjelasan dan fakta yang dikemukan oleh mereka yang mahir dalam perundangan iaitu seorang pensyarah undang-undang dari UIAM. Ini lowyer betul. Bukan lawyer burok diluar sana yang lebi sudu dari kuah.

2. Kepada TGNA : Cukup le melaknat orang islam. Lihat faktanya dahulu. Jangan dengar loyar burok. Memalukan saja.

BERJAYA !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Syukor alhamdulillah, Tepat jam 1.02 minit petang tadi , PG telah berjaya menyiapkan Tesis bagi Masters Sains Sosial yang tarikh akhir menghantarnya pada jam 5 petang ini. Jenuh nak menghabiskannya. Raya Aidil Adha pun tak balik raya di kampung. Terpaksa berkurong di bilik di Kuala Lumpur. Lepas sembahyang raya terus sambung menulis.

2. Isteri terpaksa balik dulu ke kampung dengan anak-anak di Kemaman dan di Kuantan. Jam 430 petang ini barulah PG, dapat pulang berhari raya di kampung emak dan ibu mertua yang sedang uzur.

3. Esok jam 9 pagi dah merancang dengan anak-anak memancing udang galah di sungai Kemaman . Lepas banjir ini, mesti banyak udang yang king size. Biasanya dapat le yang besar lengan tiap seekor. Sepit / galahnya pun panjang sekaki lebih tiap ekor. Wow. ... Siapa-siapa nak join datang le memancing di sungai Kemaman dan tempat paling baik ialah menaiki bot di kawasan Pengkalan Binjai Kemaman , Terengganu. Berbaloi......

4. 7 . 11 . 2009 jam 1000 pagi ada viva bagi membentangkan tesis berkenaan. Jadi relak dulu. Kepala dah berat ni. Konvo dijangka bulan ogos 2009.

TGNA MASIH WARAS ?

Malaysiakini

Ahad November 29, 2009
Nik Aziz Pertahan Isu Doanya, Tidak Salah Daripada Aspek Islam

KOTA BAHARU: Mursyidul Am PAS Datuk Nik Abdul Aziz Nik Mat tetap mempertahankan bahawa tidak salah daripada segi agama Islam jika mendoakan seseorang itu dilaknat Tuhan jika mereka mempunyai niat jahat terhadap seseorang lain.

Menteri Besar Kelantan itu berkata beliau sanggup berhadapan dengan ulama yang membidas serta mengkritik kenyataannya itu dan mengingatkan beliau bahawa perbuatan sedemikian adalah haram di sisi Islam.

Jumaat lepas, Nik Abdul Aziz berkata beliau akan berdoa kepada Allah supaya memusnahkan masa depan Perdana Menteri Datuk Seri Najib Razak dan Umno jika kerajaan pusat enggan memberi royalti minyak kepada Kelantan, yang disifatkan sebagai sesuatu yang tidak betul.Berita lanjut ; KLIK

Penghuni Gua : Masih waraskah TGNA? Beliau melaknat PM hanya kerana wang ehsan / royalti minyak?

2. Isunya adakah wang tersebut tidak diberi sehingga menghalalkan penglaknatan terhadap PM yang juga seorang islam? Adakah ini di ajar islam ? Inikah contoh bahasa mereka yang digelar alim ulama yang bahasanya lebih hina dari makhluk ditepi jalan atau di tempat pembuangan sampah?

3. Nabi Mohamad pun tidak pernah melaknat Abu Talib walaupun beliau tidak memeluk islam. Baginda tidak melaknat pun saidina Umar walaupun sebelum islam , saidina Umar melakukan berbagai tindakan menghalang Baginda menyebarkan islam. Dan banyak lagi contoh lain yang Baginda tidak pernah melaknat orang lain apatah lagi sesama islam .

4. Hanya sekali Baginda meminta doa dengan berdiri di atas sebuah bukit, agar Allah membalas semula perbuatan mereka yang membunuh mubaligh Islam yang sedang menyebarkan islam disebuah negeri. Akhirnya Allah melarang baginda dari meneruskan doa tersebut melalui satu ayat Quran , yang mana ALlah menyatakan perkara tersebut biarlah terserah padanya.

5. Selepas itu , Baginda berhenti mendoakan supaya kecelakaan menimpa mereka yang membunuh mubaligh tersebut dan kemudian kita hari ini menggantikan dengan doa Qunut semasa suboh. Itu sahaja.

6. Apa , TGNA mempunyai lesen besar untuk melaknat orang lain. Apa maksud seruan Nabi Mohamad agar kita menyeru dengan seruan yang baik dan bijaksana? Ini langsung tidak menyeru kepada kebaikkan dan langsung tidak bijaksana. Ini wajah ulama.

7. Bukan PG nak puji apa pun. Tak ada sebarang kepentingan pun. Ayah PG pun guru agama juga dan semasa hidupnya adalah penyokong PAS tegar. Tetapi sepanjang dia ceramah agama atau politik atas pentas PAS tidak ada pun PG mendengar walau sepatah melaknat orang islam. Yang dia tekankan hanya apa yang PAS akan buat jika memerintah. Itu sahaja. Itulah sebab beliau mula menjauhkan diri dari PAS kerana mulut orang PAS inilah khususnya PAS Kuantan dan juga penyelewengan duit baitulmal / duit untuk penyokong PAS pergi haji yang diselewengkan oleh Penasihat Undang-Undang PAS yang menggunakan duit tersebut membeli kebun getah sekitat Temerloh pada 198an.

8. Berbalik kepada isu laknat tersebut : PG menyerulah kepada belia dan beliawanis yang akan mengundi pada PRU 13 nanati. Jauhkanlah anda dari parti dan pemimpin begini yang bahasa mereka lebih buruk dari mereka yang tiada agama pun. Semua PM di Malaysia sejak Tungku Abd rahman, Tun Razak, Tun Hussien, Tun Mahathir, Pak Lah, DS Najib : tak pernah sekali pun berbahasa seperti bahasa kebanyakkan orang PAS khasnya bahasa seperti TGNA ini. Fikirkanlah. Kalau ada beri bukti di mana PM-PM kita memaki dan melaknat rakyat Malaysia walau sekali.

9. Bab melaknat ini pun , PG dah lihat banyak kali dah, kebanyakkan doa pemimpin PAS ini pun , iaitu doa-doa yang dibuat semasa sembahyang hajat di semua padang di Malaysia ini, semuanya membelit dan memakan diri sendiri. Dah 50 tahun, PAS pun asyik kalah aje. Terengganu pun kalah tak sampai sepenggal. Kelantan pun kalah. Ini pun menang tak lama. PRU 13 nanti adalah pembalasan Allah atas doa laknat mereka ini. Contohnya banyak.

10. Bab laknat ini sebanarnya, TGNA dan pemimpin PAS sebenarnya melaknat diri mereka dan parti mereka sendiri. Tengoklah nanti.

MALAYSIA LAW JOURNAL : KES HABEAS CORPUS !

[1994] 2 MLJ 657
Nadarajan v Timbalan Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri, Malaysia & Anor and other applications
Case Details:

Malaysia HIGH COURT (PENANG) — CRIMINAL APPLICATION NOS
44–1–94, 44–2–94, 44–3–94, 44–231–91, 44–91–92, 44–7–93,
44–33–93, 44–5–93, 44–7–94 AND 44–9–94

Judges SELVENTHIRANATHAN JC

Date 26 MAY 1994

Citation [1994] 2 MLJ 657

Catchwords:

Constitutional Law — Preventive detention — Application for habeas corpus — Allegations of fact on which detention order was based also formed subject matter of criminal proceedings — Whether detention tantamount to prosecuting applicants twice — Whether Deputy Minister acted mala fide

Constitutional Law — Preventive detention — Application for habeas corpus — Detention orders made by Deputy Minister — Whether should be made by Minister himself — Whether Deputy Minister conferred with all powers of Minister — Federal Constitution art 7(2) — Interpretation and General Clauses Ordinance 1948 s 30

Constitutional Law — Preventive detention — Application for habeas corpus — Reports of circumstances of arrest and detention addressed to Inspector-General of Police but intended for designated police officer — Dangerous Drugs (Special Preventive Measures) Act 1985 s 6(1)
Criminal Procedure — Autrefois acquit and autrefois convict — Situations when plea would be available — Federal Constitution art 7(2)

Bahasa Malaysia Summary:

Pemohon dalam tiga permohonan jenayah yang pertama (‘tiga pemohon yang pertama’) telah ditahan di bawah s 4(1) Ordinan Darurat (Ketenteraman Awam dan Mencegah Jenayah) 1969 (‘Ordinan itu’). Peguam untuk tiga pemohon yang pertama menghujahkan bahawa satu daripada pengataan fakta atas mana perintah tahanan bagi setiap pemohon itu didasarkan juga merupakan perkara di dalam prosiding jenayah terhadap mereka bersesama, yang belum diselesaikan, dan bahawa tahanan mereka di dalam keadaan itu terjumlah kepada pendakwaan mereka sebanyak dua kali untuk jenayah yang sama.

Beliau menghujahkan bahawa Timbalan Menteri tidak menimbangkan kebelumselesaian pendakwaan pemohon di mahkamah undang-undang apabila membuat perintah tahanan itu, yang menunjukkan bahawa beliau tidak berhati-hati dan merupakan pelaksanaan kuasa tahanan yang tidak wajar olehnya. Alasan lain untuk mencabar perintah tahanan itu adalah bahawa pegawai polis yang dilantik telah melaporkan keadaan penangkapan dan tahanan pemohon kepada Menteri menurut s 3(3)(c) Ordinan itu sementara perintah tahanan itu dibuat oleh Timbalan Menteri. Peguam tiga pemohon yang pertama telah berhujah bahawa perintah tahanan itu sepatutnya dibuat oleh Menteri sendiri dan bukannya oleh Timbalan Menteri.

Di dalam tujuh permohonan yang lain, Timbalan Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri telah membuat suatu perintah tahanan di bawah s 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 (‘Akta itu’) untuk menahan pemohon itu (‘tujuh pemohon itu’). Perintah tahanan itu telah dicabar, antara lain, atas alasan bahawa laporan mengenai keadaan penangkapan dan penahanan tujuh pemohon itu di bawah s 3(2)(c) Akta itu, masing-masing telah dialamatkan kepada Inspektor Jeneral Polis manakala ia sepatutnya dialamatkan kepada pegawai polis yang dilantik itu.

Diputuskan:
Diputuskan, menolak semua permohonan itu:

(1) Tuduhan dan tuduhan alternatif di dalam prosiding jenayah itu adalah mengenai kesalahan yang lain dan berdasarkan fakta yang berlainan daripada fakta yang, antara lain, membentuk sebahagian daripada dasar alasan atas mana perintah tahanan itu dibuat.

(2) Seseorang boleh membuat pli autrefois acquit atau autrefois convict di dalam prosiding jenayah yang kemudiannya hanya jika beliau telah dibicarakan untuk kesalahan yang sama di mana beliau telah dibebas atau disabit, atas alasan bahawa prosiding jenayah yang kemudian itu telah meletakkan beliau di dalam jeopardi dua kali bagi kesalahan yang sama.

Walau bagaimanapun, beliau tidak boleh membuat pli yang sedemikian di dalam prosiding jenayah yang kemudiannya di mana beliau telah dibicarakan untuk kesalahan yang lain dari kesalahan yang beliau telah dibebaskan atau disabitkan di dalam prosiding jenayah yang terdahulu, walaupun berdasarkan fakta yang sama atau fakta yang muncul dari satu siri perbuatan yang sebegitu berkaitan sehingga membentuk satu transaksi yang sama. Seseorang juga tidak boleh membuat pli autrefois acquit atau autrefois convict di dalam prosiding jenayah yang kemudiannya di mana beliau tidak dibebaskan atau disabit untuk satu kesalahan di prosiding jenayah yang telah diselesaikan, walaupun beliau telah dituduh untuk kesalahan yang sama di dalam prosiding jenayah yang kemudiannya.

Untuk seseorang memperolehi perlindungan di bawah perkara 7(2) Perlembagaan Persekutuan (‘Perlembagaan itu’), beliau mesti terlebih dahulu dibebaskan atau disabit atas satu kesalahan oleh mahkamah yang mempunyai bidangkuasa yang kompeten dan seterusnya beliau mesti dituduh atas kesalahan yang sama. Beliau tidak boleh memperolehi perlindungan di bawah perkara 7(2),

dalam mana-mana keadaan sekalipun, and tentunya bukan di dalam suatu keadaan di mana beliau dituduh dengan suatu kesalahan tetapi tidak dibebaskan atau disabit atas kesalahan itu.

(3) Berdasarkan perkara 43A(2) Perlembagaan itu dan s 30 Ordinan Tafsiran dan Fasal-Fasal Am 1948, seorang Timbalan Menteri diberi semua kuasa Menteri di bawah Ordinan itu.

(4) Dengan memberi perhatian kepada alasan dan pengataan fakta atas mana perintah tahanan itu didasarkan, tidak boleh dikatakan bahawa Timbalan Menteri tersebut bertindak secara tidak wajar atau secara mekanikal semasa membuat perintah itu. Dengan itu, tiga pemohon itu telah ditahan menurut undang-undang mengikut perintah tahanan yang sah yang dibuat oleh Timbalan Menteri itu di bawah pelaksanaan kuasanya di bawah s 4(1) Ordinan itu dan bahawa mereka telah gagal menujukkan bahawa perintah itu cacat dengan mala fides atau sebaliknya telah dibuat secara tidak wajar atau secara mekanikal yang akan memungkinkan pengeluaran perintah habeas corpus.

(5) Bagi tujuh pemohon itu, adalah tidak penting bahawa laporan itu dialamatkan kepada Inspektor Jeneral Polis walaupun diniatkan untuk pegawai polis yang dilantik itu. Ini adalah kerana s 3(2)(c) Akta itu memperuntukkan supaya keadaan bagi penangkapan dan tahanan dilaporkan kepada sama ada pegawai tersebut yang kemudiannya akan melaporkan dengan serta-merta kepada Menteri.

Akta itu juga mengiktiraf fakta bahawa Inspektor Jeneral Polis mungkin tidak dapat menguruskan sendiri semua kes yang dilaporkan kepada beliau di bawah s 3(2)(c) Akta itu, maka terdapat peruntukan di dalam seksyen itu bagi beliau melantik seorang pegawai polis kepada siapa laporan itu juga boleh dibuat. Atas sebab-sebab di atas, tujuh pemohon itu juga telah ditahan mengikut undang-undang di bawah perintah tahanan yang sah, yang dibuat oleh Timbalan Menteri apabila melaksanakan kuasa di bawah s 6(1) Akta itu dan mereka telah gagal menunjukkan bahawa mereka berhak di dalam keadaan sedemikian untuk pengeluaran perintah habeas corpus.

Obiter:
(1) Walaupun jika tiga pemohon itu dituduh di dalam prosiding jenayah yang sama atau kemudiannya dengan salah satu pengataan fakta atas mana perintah tahanan itu didasarkan, mereka tidak akan dapat menuntut perlindungan yang diperuntukkan oleh perkara 7(2) Perlembagaan itu daripada didedahkan atau dikenakan jeopardi dua kali.

Tuduhan tambahan ini boleh dikemuakan bersama-sama dengan tuduhan yang belum diselesaikan mengikut s 163 Kanun Acara Jenayah (FMS Bab 6) (‘KAJ itu’) yang memperuntukkan bahawa mesti terdapat tuduhan yang berasingan untuk setiap kesalahan yang berlainan atas mana seseorang itu telah dituduh dan s 165 KAJ yang memperuntukkan bagi seseorang yang dituduh dengan lebih dari satu kesalahan yang dilakukan di dalam satu siri perbuatan yang sebegitu berkaitan bersama sehingga membentuk satu transaksi yang sama, dan mengenai perbuatan yang didakwa itu, membentuk satu kesalahan yang jatuh di bawah dua atau lebih definisi undang-undang yang berasingan dan orang yang dituduh di atas tuduhan ini dituduh dan dibicara di dalam satu perbicaraan untuk setiap satu kesalahan itu.

(2) Walaupun pengataan fakta di mana perintah tahanan itu didasarkan adalah sama dengan kesalahan atas mana pemohon itu dituduh di dalam prosiding jenayah itu, itu dengan sendirinya tidak menunjukkan mala fide pada pihak Timbalan Menteri kerana pengataan fakta yang dipersoalkan itu bukan merupakan fakta tunggal yang menjadi dasar kepada perintah tahanan itu. Dengan mengambil pengataan fakta itu secara keseluruhannya, tidak boleh dikatakan secara zahirnya bahawa Timbalan Menteri telah bertindak secara mekanikal apabila membuat perintah tahanan itu.

(3) Mahkamah tidak boleh melihat di sebalik perintah tahanan itu untuk mempersoalkan sama ada terdapat cukup fakta untuk menyokong perintah itu, lebih-lebih lagi di mana pemohon sendiri telah memilih supaya tidak membuat sebarang representasi kepada lembaga penasihat dan dengan itu menyekat diri mereka sendiri dari peluang untuk memperolehi keterangan terhadap mereka yang mungkin akan dapat membantu mereka di dalam prosiding ini.

Penghuni Gua : Semuga semua pembaca dan pelajar mendapat menafaat dari paparan ini. Tq

PAS TELUS DAN PERJUANGKAN RAKYAT? SUDAHLAH !

Malaysiakini

MPKB isu baru di K'tan?

Jimadie Shah Othman
Nov 26, 09
6:49pm

Selepas kontroversi dalam Perbadanan Menteri Besar Kelantan (PMBK) - yang membawa kepada peletakan jawatan menantu Menteri Besar Datuk Nik Abdul Aziz Nik Mat - kini meledak pula isu kelemahan urus tadbir kerajaan tempatan di negeri itu.

Isu itu dianggap panas apabila akhbar web rasmi PAS, Harakahdaily - yang melaporkan dakwaan Majlis Perbandaran Kota Bharu (MPKB) enggan membayar untuk kerja lebih masa kakitangannya - dikeluarkan dari lamanweb itu tidak sampai sejam selepas disiarkan.

Difahamkan, berita bertajuk "Pekerja bawahan MPKB-BRI dakwa majikannya enggan bayar OT" disiarkan kira-kira jam 10 pagi tadi. Berita lanjut : KLIK

Penghuni Gua :PAS telus ? PAS perjuangkan kebebasan akhbar dan perjuangkan nasib rakyat? Sudahlah. Cakap tak serupa bikin. Semuanya bermulut munafik dan munafik juga perbuatannya.

2. Lihat sahaja isu di atas. PG sudah perhatikan isu ini. Akhirnya dikeluarkan dari paparan di Harakah Daily. Ini ke ketelusan dan kebebasan yang diperjuangkan PAS? Sekecil isu pun disorok bawah karpet. Mungkin semua pekerja di Harakahdaily pun diarah sumpah bai'ah juga. Hal masalah rakyat pun disorokkan,

3. Ini ke harapan kita kepada parti yang mendakwa perjuangkan islam? Menyorok maklumat yang wajib diketahui oleh rakyat? Ini ke model kebebasab dan ketelusan PAS?

4. Sudahlah. Naik meluat mendengar slogan anda dan slogan PAS untuk semua. Menyampah. Perkara sekecil itu pun amat ditakuti akan menjejaskan PAS. Lain kali tak usah cakap le bab ketelusan, kebebasan dan agenda perjangkan rakyat. Perjuangan anda semua hanya nak memenuhkan tembolok dan halkum masing-masing aje. Tak lebih dari itu!

(*&^%$#@#$%^*()(*&^%$#@#$%^&

SELAMAT HARI RAYA AIDIL ADHA !

SELAMAT HARI RAYA AIDIL ADHA KEPADA SEMUA BLOGGERS DAN PEMBACA SERTA UMAT ISLAM DI MALAYSIA KESELURUHANNYA. MAAF ZAHIR BATIN DARI PENGHUNI GUA SEKELUARGA.

MALAYSIA LAW JOURNAL : KES SAMAN FITNAH TUN DATUK PATINGGI HJ ABD RAHMAN YAAKUB !

[1996] 1 MLJ 393

Tun Datuk Patinggi Haji Abdul–Rahman Ya’kub v Bre Sdn Bhd & Ors
Case Details:

Malaysia HIGH COURT (KUCHING) — CIVIL SUIT NO KG 400–1986
Judges RICHARD MALANJUM J

Date 28 FEBRUARY 1995

Citation [1996] 1 MLJ 393

Catchwords:

Tort — Defamation — Libel — Publication of defamatory letter in newspaper — Whether letter was capable of being and was in fact defamatory of plaintiff — Whether letter calculated to expose plaintiff to hatred, ridicule or contempt in mind of reasonable man or would tend to lower him in estimation of right-thinking members of society generally

Tort — Defamation — Defence — Justification — Publication of defamatory letter in newspaper — Whether defendants could prove truth of defamatory imputations on balance of probabilities — Whether defendants could rely on general and specific wrong-doings of plaintiff — Defamation Act 1957 s 8

Tort — Defamation — Defence — Fair comment — Publication of defamatory letter in newspaper — Whether defendants could prove publication was fair comment on balance of probabilities — Whether publication was a comment — Whether publication was a matter of public interest — Whether publication was fair — Whether fair-minded person could honestly make such comment without having any basic facts to rely upon

Tort — Defamation — Defence — Qualified privilege — Publication of defamatory letter in newspaper during state by-election — Whether defendants could prove qualified privilege on balance of probabilities — Whether defendants had duty to publish letter — Whether publication was privileged as by-election generated public interest — Whether journalists, editors and newspapers in special positions which entitled them to defence of qualified privilege

Tort — Defamation — Malice — Meaning of — Inference of malice — Publication of defamatory letter in newspaper without prior verification — Whether editor was reckless and not concerned with truth or falsity of letter — Whether such malice on editor’s part could be imputed to his employer

Tort — Defamation — Damages — Compensatory damages — Aggravated damages — Publication of defamatory letter in newspaper — Whether compensatory damages could include aggravated damages — Whether award of damages was fair and adequate to vindicate plaintiff and to console him for wrong done

Bahasa Malaysia Summary:

Plaintif, bekas Ketua Menteri dan Gabenor Sarawak, telah menuntut ganti rugi dan suatu injunksi terhadap defendan-defendan untuk libel yang disiarkan dalam suatu artikel suratkhabar harian tempatan (‘artikel tersebut’). Defendan pertama merupakan penyiar suratkhabar tersebut manakala defendan-defendan kedua dan ketiga adalah masing-masing pencetak dan penyunting suratkhabar tersebut. Artikel tersebut adalah mengenai sepucuk surat kepada defendan ketiga selaku penyunting suratkhabar tersebut, dan ia adalah berkenaan dengan suatu pilihanraya kecil kawasan pilihanraya negeri di mana plaintif mengiringi seorang calon bebas ke pusat pencalonan pada hari pencalonan.

Defendan-defendan berhujah bahawa perkataan-perkataan yang didakwa dalam artikel tersebut tidak memfitnahkan plaintif. Defendan-defendan seterusnya berhujah bahawa sekalipun perkataan-perkataan sedemikian memfitnahkan plaintif, mereka boleh bergantung kepada pembelaan justifikasi, komen berpatutan dan perlindungan bersyarat. Untuk menyokong pembelaan justifikasi, defendan-defendan menyatakan dalam plidingnya tentang perbuatan salah am dan khusus yang dilakukan oleh plaintif.

Berkenaan dengan pembelaan perlindungan bersyarat, defendan-defendan menuntut bahawa mereka mempunyai kewajipan terhadap rakyat Sarawak untuk menyiarkan artikel tersebut dan rakyat Sarawak juga mempunyai kewajipan yang sama untuk menerima penyiaran tersebut. Defendan-defendan seterusnya menuntut bahawa pilihanraya kecil tersebut telah menimbulkan kepentingan awam. Defendan ketiga telah memberi keterangan, antara lain, bahawa dia tidak menentusahkan isi kandungan artikel tersebut sebelum menyiarkannya dan artikel tersebut telah disiarkan secara keseluruhannya.

Diputuskan:
Diputuskan, membenarkan tuntutan itu:

(1) Ujian sama ada perkataan-perkataan yang diadu dalam artikel tersebut adalah berkeupayaan untuk memfitnah dan sebenarnya telah memfitnah plaintif, adalah sama ada perkataan-perkataan tersebut adalah diperhitungkan untuk mengakibatkan plaintif dibenci, dipersenda atau dihina dalam minda seorang yang munasabah atau sama ada perkataan-perkataan tersebut berkecenderungan untuk merendahkan plaintif dalam pandangan ahli-ahli masyarakat yang berfikiran waras secara amnya. Perkataan-perkataan yang diadu dalam artikel tersebut adalah berkeupayaan untuk memfitnah dan sebenarnya telah memfitnah plaintif (lihat ms 402H dan 403C); JB Jeyaretnam v Goh Chok Tong [1985] 1 MLJ 334 dan Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Bhd & Anor [1973] 2 MLJ 56 diikut.

(2) Berkenaan dengan pembelaan justifikasi, beban adalah atas defendan-defendan untuk membukti kebenaran tohmahan khusus terhadap plaintif dengan berpandu kepada s 8 Akta Fitnah 1957. Defendan-defendan tidak berhak untuk bergantung kepada pertuduhan am atau khusus berkenaan dengan perbuatan salah plaintif yang tidak relevan kepada tohmahan khusus yang memfitnah plaintif dalam kes ini. Defendan-defendan telah gagal membuktikan kebenaran kenyataan yang memfitnah plaintif atas imbangan kebarangkalian (lihat ms 406E); Bookbinder v Tebbitt[1989] 1 All ER 1169; Templeton v Jones[1984] 1 NZLR 448; Plato Films Ltd & Ors v Speidel [1961] AC 1090 dan Scott v Sampson (1882) 8 QBD 491 diikut.

(3) Berkaitan dengan pembelaan komen berpatutan, perkataan-perkataan yang diadu itu tidak merupakan komen. Secara alternatif, perkataan-perkataan tersebut adalah tidak dibuat atas perkara yang berkepentingan awam kerana kehadiran plaintif pada hari pencalonan semata-mata tidak merupakan perkara yang berkepentingan awam. Jikapun perkataan-perkataan tersebut layak menjadi komen, perkataan-perkataan tersebut adalah tidak berpatutan, dari segi bahawa seseorang yang bersikap adil tidak akan membuatnya secara jujur tanpa berdasarkan apa-apa fakta asas. Oleh yang demikian, pembelaan komen berpatutan gagal atas imbangan kebarangkalian (lihat ms 408H, 409E–G dan 410G); JB Jeyaretnam v Goh Chok Tong [1985] 1 MLJ 334, Lee Kuan Yew v JB Jeyaretnam [1979] 1 MLJ 281, Telnikoff v Matusevitch [1991] 4 All ER 817 dan Abdul Rahman Talib v Seenivasagam & Anor [1965] MLJ 142 diikut. Odger v Mortimer (1873) 28 LT 472 dibezakan.

(4) Defendan-defendan tidak dapat membuktikan bahawa mereka mempunyai kewajipan untuk menyiarkan artikel tersebut kepada rakyat Sarawak. Walaupun pilihanraya kecil tersebut telah menimbulkan banyak kepentingan awam, tetapi peristiwa yang sedemikian, dengan sendirinya, tidak menjadikannya sesuatu yang terlindung. Wartawan, penyunting dan suratkhabar tidak mempunyai kedudukan yang istimewa yang membolehkan mereka bergantung kepada perlindungan bersyarat atas perkara-perkara yang disiarkan oleg mereka. Justeru itu, pembelaan perlindungan bersyarat gagal atas imbangan kebarangkalian (lihat ms 411E–I); Blackshaw v Lord[1983] 2 All ER 311; Adam v Ward [1917] AC 309 dan Arnold v King Emperor (1914) 30 TLR 462 diikut.

(5) Apabila menyiarkan artikel tersebut, defendan ketiga tidak mengambil apa-apa tindakan berjaga-jaga, bersikap tidak peduli dan tidak prihatin tentang kebenaran atau kepalsuan artikel tersebut. Kesemua ini membuktikan niat jahatnya. Niat jahat defendan ketiga boleh dikaitkan dengan defendan pertama yang merupakan majikannya. Tetapi, oleh kerana tidak terdapat keterangan bahawa defendan ketiga adalah pekerja atau ejen defendan kedua, plaintif telah gagal membuktikan niat jahat defendan kedua. Oleh yang demikian, pembelaan-pembelaan komen berpatutan dan perlindungan bersyarat bagi defendan-defendan pertama dan ketiga akan gagal kerana kewujudan niat jahat (lihat ms 415D–I dan 416A); Guise v Kouvelis (1946) 46 SR (NSW) 419 tidak diikut.

(6) Dalam tindakan libel, atas peraturan am, ganti rugi adalah ditaksirkan atas dasar pampasan. Ganti rugi bersifat pampasan boleh termasuk ganti rugi teruk (aggravated damages) sekiranya keadaan yang teruk wujud. Dalam kes ini, selepas mempertimbangkan faktor-faktor yang teruk, jumlah RM100,000 sebagai ganti rugi bersifat pampasan adalah dianggap adil dan memadai untuk memulihkan nama baik plaintif dalam masyarakat di samping memberi pampasan kepada beliau akibat kesalahan yang dilakukan terhadap beliau. Perintah pengagihan tidak dibuat oleh kerana tidak terdapat permohonan untuk taksiran berasingan oleh defendan-defendan (lihat ms 416F–I, 419E–F dan 420A); Uren v John Fairfax & Sons Pty Ltd (1966) 117 CLR 118, Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Bhd & Anor [1973] 2 MLJ 56 dan Datuk Patinggi Abdul Rahman Ya’kub v Abang Mohammad bin Abang Anding [1979] 2 MLJ 185 diikut.]

Penghuni Gua : Semuga dengan paparan ini ianya memberi menafaat kepada semua pembaca dan pelajar untuk menambahkan pengetahuan. Tq

DNA SAHKAN DSAI MELIWAT SAIFUL : TIADA PENETRASI ?

BERNAMA

24 NOV 2009

..................................................Peguam Cara Negara II Datuk Mohamed Yusof Zainal Abiden yang mengetuai pasukan pendakwaan berkata mahkamah mempunyai bidang kuasa sedia ada untuk membatalkan atau menangguhkan dakwaan itu, bagi membetulkan salah laksana keadilan jika dakwaan itu benar-benar merupakan penyalahgunaan proses mahkamah.

"Bagaimanapun kami berpendapat dalam tindakan ini, ia hanya untuk menghentikan prosiding atau untuk menghalang mahkamah daripada terus mendengar kes ini," katanya.Mohamed Yusof berkata berdasarkan laporan DNA oleh ahli kimia, terdapat spesimen DNA campuran daripada dua lelaki di tempat kejadian, yang menyokong dakwaan Mohd Saiful bahawa dia diliwat oleh Anwar.

"Ini bukanlah kes yang sewajarnya untuk mahkamah menggunakan kuasa sedia ada bagi membatalkan atau menangguhkan dakwaan memandangkan pendakwaan tidak tahu bagaimana kes itu memudaratkan Anwar," katanya.Hakim Mohamad Zabidin menetapkan 1 Dis untuk keputusan. Berita lanjut : KLIK

Penghuni Gua : Ada dikesan DNA. Itulah keputusan Ahli kimia. Ada dua DNA berlainan. Satu itu mistilah Saiful yanag punya dan 1 lagi pasti DSAI yang milikinya.

2. Itulah asas kepada keputusan Peguam Negara mendakwa DSAI. PG sudah tuliskan sebelum ini, keputusan mendakwa DSAI , pastinya kerana DNAnya di kesan di dubur Saiful. Ini bukti yang amat kukuh dan digunakan diseluroh dunia. 60 billion barulah ada 1 kemungkinan persamaaan DNA seorang dengan seorang bagi lelaki. DNA wanita 70 billion kemungkinan persamaan. Ini asal kejadian manusia. DNA.

3. Bab tiada penetrasi itu biasalah. Berbagai cara boleh dibuat. DSAI kan berpengalaman. Tanya bapok di Chow Kit. Mereka semua tahu , bagaimana untuk mengelakkan ada kesan luka dan sakit. Di Blog Parpu Kari pun ada di paparkan ubat tu. Harga RM 80.00 sahaja.

4. Untuk makluman , cap jari kemungkinan persamaan seseorang dengan seorang yang lain ialah 6 juta bagi lelaki dan 7 juta bagi perempuan. Itu pun sehingga kini , tiada satu kes pun dikesan diseluroh dunia , seseorang itu sama cap jari walaupun mereka kembar.

5. Itulah sebabnya mengapa DSAI bersilat habis-habisan. Juga silatannya agar dia boleh lanjutkan sehingga 2013. Mungkin DSAI merasakan dia akan jadi PM. jadi dia akan boleh NFA kes tersebut pada masa itu. Sebab itu beliau banyak kali menyalahgunakan proses mahkamah bagi melengag-lengahkan kes.

6. Tapi percaya lah. Beliau tidak akan dapat lari kemana.............

MALAYSIA LAW JOURNAL : KES PURDAH !

[1994] 3 MLJ 61
Hjh Halimatussaadiah bte Hj Kamaruddin v Public Services Commission, Malaysia & Anor
Case Details:

Malaysia SUPREME COURT (KUALA LUMPUR) — CIVIL APPEAL NO
01–05–92

Judges ABDUL HAMID OMAR LP
EDGAR JOSEPH JR SCJ
MOHAMED DZAIDDIN SCJ

Date 5 AUGUST 1994

Citation [1994] 3 MLJ 61

Catchwords:
Public Servants — Dismissal — Procedure — Termination of clerk for failure to comply with civil servants’ dress code — Whether decision to dismiss made by proper authority — Public Officers (Conduct and Discipline) Chapter ‘D’ General Orders 1980 orders 24, 26

Constitutional Law — Fundamental liberties — Freedom of religion — Whether prohibition against wearing of ‘purdah’ an infringement of constitutional right — Federal Constitution art 11(5)

Words and Phrases — ‘Purdah’

Bahasa Malaysia Summary:

Perayu, seorang kerani di Jabatan Penasihat Undang-Undang Negeri Perak, telah memakai ‘purdah’ semasa waktu pejabat, bertentangan dengan surat pekeliling kerajaan yang melarang pegawai awam wanita daripada memakai pakaian yang menutup muka semasa bekerja. Lembaga Tatatertib Jawatan Kumpulan ‘C’, Jabatan Peguam Negara (‘lembaga tatatertib itu’) telah membuat keputusan bahawa tindakan tatatertib patut diambil terhadap beliau dengan tujuan memecatnya dan telah memberitahu Suruhanjaya Perkhidmatan Awam (‘SPA’) tentang keputusannya.

Setiausaha SPA telah meminta perayu supaya menunjukkan kausa mengapa beliau tidak seharusnya dipecat. Jawapan perayu telah memberikan sebab-sebab mengapa beliau memakai ‘purdah’ dan memberikan petikan ayat daripada Al-Quran. SPA telah membuat keputusan untuk memecat perayu daripada perkhidmatan kerajaan di bawah perintah am 26, Perintah-Perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab ‘D’) 1980 (‘PA ‘D’’). Perayu telah membawa suatu tindakan di Mahkamah Tinggi untuk mencabar keesahan pemecatannya oleh SPA. Tindakan itu telah dibuang. [Lihat [1992] 1 MLJ 513.]

Perayu telah membuat rayuan atas alasan bahawa: (i) keputusan untuk memecat beliau sebenarnya telah dibuat oleh lembaga tatatertib itu dan bukannya SPA, yang pada hakikatnya merupakan kuasa tatatertib yang berkenaan di bawah perintah 26 PA ‘D’; (ii) beliau tidak diwajibkan untuk mematuhi surat pekeliling itu kerana ianya tidak menyatakan perkataan ‘purdah’; (iii) hak perlembagaan beliau di bawah perkara 11(1) Perlembagaan Persekutuan untuk menganuti dan mengamalkan agamanya telah dilanggar; dan (iv) beliau terpaksa memakai purdah untuk mengelakkan ‘fitnah’ terhadapnya kerana, menurut Surah 24, seorang wanita Islam mesti sentiasa menutup mukanya, kecuali matanya.

Diputuskan:
Diputuskan, menolak rayuan itu:

(1) Prosedur yang digunakan oleh lembaga tatatertib itu dan SPA telah mematuhi perintah 24 dan 26 PA ‘D’ dengan ketat. Lembaga tatatertib itu telah membuat keputusan bahawa prosiding pemecatan patut diambil terhadap perayu dan merujukkan perkara itu kepada SPA, yang telah kemudiannya menulis surat tunjuk kausa kepada beliau. Perayu telah diberi peluang sepenuhnya untuk membela diri dan, selepas memberikan pertimbangan yang wajar terhadap pembelaannya, SPA telah membuat keputusan untuk memecat beliau. Oleh itu, perayu telah gagal atas alasan pertama.

(2) Tidak ada ketaksaan di dalam surat pekeliling yang tidak membenarkan pegawai awam wanita memakai, antara lain, sebarang pakaian yang menutup muka. Maksud perkataan ‘purdah’ di dalam kamus adalah kain atau tirai untuk menutup seseorang perempuan supaya tidak dapat dilihat ataupun kain atau tirai untuk menutup muka seseorang perempuan. Tidak boleh dikatakan bahawa surat pekeliling itu tidak jelas kepada perayu ataupun bahawa beliau tidak memahami maksud atau tujuannya.

(3) Kebebasan agama yang dijamin di bawah perkara 11(1) Perlembagaan Persekutuan tidak mutlak kerana perkara 11(1) tidak membenarkan sebarang tindakan yang bertentangan dengan sebarang undang-undang am berkaitan dengan ketenteraman awam, kesihatan awam atau kemoralan. Larangan terhadap seseorang pegawai awam wanita untuk memakai pakaian yang menutup mukanya semasa bekerja tidak menjejaskan hak perlembagaan perayu untuk mengamalkan agamanya. Pemakaian purdah tidak kena-mengena dengan hak perlembagaan perayu untuk menganuti dan mengamalkan agama Islam.

(4) Pentafsiran perayu tentang Surah 24 disalah tanggap. Di dalam keadaan sedemikian, hakim itu bertindak secara betul apabila menolak aspek ini dalam keterangan perayu berkenaan dengan pemakaian purdah.]

Judgment:
Cur Adv Vult

Mohamed Dzaiddin SCJ (delivering the judgment of the court) :

Section #1

The appellant was formerly a clerk attached to the office of the Perak State Legal Adviser, Ipoh, until her dismissal from public service on 16 December 1986. It was a well-known fact that the appellant had been wearing a black ‘purdah’ as part of her daily attire during office hours. The ‘purdah’ covered the whole of her body from head to foot, leaving only a slit in front of her fact, exposing her pair of eyes.

On 18 February 1985, the Government of Malaysia issued Service Circular No 2 of 1985 pertaining to dress code for civil servants. Under para 2.2.1, women officers were prohibited from wearing jeans, slacks, shorts and any dress which covered the face during office hours. The service circular applied to all the staff of the State Legal Adviser’s office, Ipoh. In the case of the appellant, her attention was particularly drawn to it whereby she was advised by the then State Legal Adviser not to wear any clothes which covered her face. Unfortunately, she took no notice of the advice and persisted in wearing the same attire during work on the ground that as a Muslim, she was required by the Quran and hadith of the Prophet to cover her face and not to expose it in public. In the result, the chairman of the disciplinary board for Group C officers at the Attorney General’s chambers (‘the disciplinary board’) decided, after considering the report on the appellant’s refusal to comply with the circular, to take disciplinary action against her with a view to dismissal from service. However, in view of reg 3(2) of the Public Services Disciplinary Board Regulations 1972, the chairman of the disciplinary board had no power of dismissal. The disciplinary board then wrote to the secretary of the Public Services Commission (‘the PSC’) on 24 August 1985 informing the latter of the disciplinary board’s decision, the relevant para 1 of which stated:

Saya adalah diarah dengan hormatnya memaklumkan bahawa jabatan ini ada menerima laporan bahawa Cik Halimatussaadiah bte Hj Kamaruddin, pegawai kerani am di Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perak, Ipoh, Perak, telah melanggar peraturan pakaian semasa bekerja sebagaimana ditetapkan di bawah Pekeliling Perkhidmatan Bil 2 Tahun 1985. Setelah meneliti laporan tersebut dan Lembaga Tatatertib Jawatan Kumpulan ‘C’, Jabatan Peguam Negara berpuas hati bahawa pegawai ini seharusnya dikenakan tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja.

About a year later, on 5 August 1986, the PSC sent a show cause letter to the appellant why she should not be dismissed from service. The material part of the letter stated:

Puan
Kenyataan alasan-alasan membuang kerja

Saya memaklumkan iaitu berikutan dengan laporan yang diterima, maka suruhanjaya ini sebagai pihak berkuasa tatatertib yang berkenaan telah membuat keputusan untuk mengambil tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja terhadap puan di bawah perintah am 26, Perintah-Perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab ‘D’) 1980 atas pertuduhan berikut:

‘Bahawa Puan Halimatussaadiah bte Hj Kamaruddin yang bertugas sebagai pegawai kerani am, Jabatan Penasihat Undang-Undang Negeri Perak, Ipoh telah didapati mulai 18 April 1985 hingga sekarang masih memakai pakaian yang menutup muka semasa bekerja di pejabat walaupun ianya bertentangan dengan Pekeliling Perkhidmatan Bil 2 Tahun 1985 sebagaimana yang dimaklumkan kepada puan melalui Edaran Penasihat Undang-Undang Negeri Perak bertarikh 18 April 1985.

Perbuatan puan itu adalah satu kesalahan yang tidak bertanggungjawab dan engkar perintah atau berkelakuan dengan apa-apa cara yang boleh ditafsirkan dengan munasabah sebagai engkar perintah iaitu bertentangan dengan perintah am 4(2)(g) dan 4(2)(i), Perintah-Perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab ‘D’) 1980.’

2 Mengikut kehendak perintah am 26(2), Perintah-Perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab ‘D’) 1980, puan adalah diminta mengemukakan:

(a) jawapan kepada pertuduhan ini; dan
(b) hujah-hujah sebagai pembelaan diri mengapa tindakan tatatertib buang kerja tidak boleh diambil terhadap puan sekarang.

Jawapan dan hujah-hujah pembelaan diri puan itu hendaklah dikemukakan kepada Setiausaha, Suruhanjaya Perkhidmatan Awam melalui Ketua Jabatan puan dalam tempoh dua puluh (20) hari daripada tarikh puan menerima surat ini. Sekiranya puan tidak memberi sebarang jawapan dalam tempoh masa yang ditetapkan itu, puan akan dianggap sebagai tidak hendak mengemukakan sebarang pembelaan diri dan perkara ini akan diputuskan atas keterangan-keterangan yang ada sekarang ini sahaja.

3 Sila puan akui penerimaan surat ini.

In response to the above letter, the appellant sent a 21-page reply giving her reasons why she would continue to wear the ‘purdah’, quoting, inter alia, verses from the Quran and hadith.
Finally, on 10 November 1986, the PSC decided to dismiss her from service under the Public Officers (Conduct and Discipline) (Chapter ‘D’) General Orders 1980 (‘GO ‘D’’) order 26. The letter of dismissal dated 16 December 1986 stated as follows:

Puan

Keputusan Lembaga Tatatertib Suruhanjaya Perkhidmatan Awam

Saya diarah menarik perhatian kepada surat suruhanjaya ini bil SPA Sulit 80223/3/(16) bertarikh 5 Ogos 1986 meminta puan mengemukakan hujah-hujah bagi membebaskan diri puan daripada tindakan tatatertib dengan tujuan buang kerja yang akan diambil ke atas puan di bawah perintah am 26, Perintah-Perintah Am Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) (Bab ‘D’) 1980. Puan telah mengemukakan jawapan sebagai pembelaan diri menerusi surat puan bertarikh 30 Ogos 1986.

2 Dimaklumkan bahawa Suruhanjaya Perkhidmatan Awam dalam mesyuaratnya yang telah diadakan pada 10 November 1986 setelah menimbangkan dengan teliti kes puan itu pada keseluruhannya telah memutuskan bahawa puan dikenakan hukuman buang kerja berkuatkuasa dengan serta-merta.

Section #2

On 26 October 1987, the appellant filed a writ against the PSC in the High Court, Kuala Lumpur challenging the validity of her dismissal by the PSC and seeking the following declarations: (a) that para 2.2.1 of the said service circular which in effect prohibited the wearing of the ‘purdah’ was null and void, being in contravention of art 11(1) of the Federal Constitution (‘the Constitution’); (b) that her purported dismissal from service was null and void, inoperative and of no consequence; (c) for an order for her reinstatement, account to be taken of her salary, emoluments, benefits and for other consequential loss; (d) costs; and (e) any further or other reliefs.

In the High Court, the following grounds were canvassed by the appellant:

(a) There were material irregularities in the procedure adopted by the first respondent in attempting to initiate disciplinary proceedings against her in that the first respondent should have stated the grounds upon which it was intended to take disciplinary action and not preferred a charge against her as contained in the show cause letter dated 5 August 1986. There is no such thing as requesting a public officer to show cause why disciplinary proceedings should not be taken against him. Disciplinary proceedings had in fact already commenced when it was decided to proceed against her under order 26(1). She further pleaded that due to the said material irregularities mentioned hereinbefore, she was absolved from having to reply to the said show cause letter.

(b) The ground upon which her purported dismissal was based was in contravention of her constitutional right to practise the Islamic religion as contained in the Quran, hadith and the teaching of the ulamak and hukum Islam. Her use of the purdah during office hours did not conflict with her duties.

(c) The first respondent had failed to comply with the mandatory provisions of general order 24 of GO ‘D’.
(d) The first respondent had breached the rules of natural justice in failing to inform her of the complaint against her.
(e) Paragraph 2.2.1 of the Service Circular No 2 of 1985 was vague and uncertain.
(f) The first respondent had failed to make a finding of guilt before imposing the punishment of dismissal, which was procedurally defective.

The High Court dismissed the appellant’s action with costs. [See [1992] 1 MLJ 513.] Hence, this appeal.

Before us, the appellant challenged the correctness of the learned judge’s decision on five grounds. The first ground was on the non-compliance with the mandatory requirements of order 24 of GO ‘D’. The complaint of the appellant was that the learned judge erred in not concluding that the decision-making process leading to her dismissal was flawed because of the non-compliance with the mandatory requirements of order 24 of GO ‘D’.

Order 24 of GO ‘D’ states:

In every case of an alleged breach of discipline by any officer except as provided for under General Order 27(a) and (b), the Chairman of the Appropriate Disciplinary Authority shall, in the first instance, before commencing any disciplinary proceeding in the matter, consider whether the breach of discipline complained of is of a nature which merits a punishment of dismissal or reduction in rank or a punishment lesser than dismissal or reduction in rank.

Section #3

Encik Karpal Singh, for the appellant, repeated the same complaint with respect to this ground, as he did before the learned judge in the court below. First, counsel submitted that the Attorney General’s chambers was not the appropriate disciplinary authority under order 24. On the contrary, counsel contended that the PSC was the appropriate disciplinary authority as in the case of Shamsiah bte Ahmad Sham v Public Services Commission, Malaysia & Anor [1990] 3 MLJ 364. In that case, Shamsiah, a bookbinder with the Government Printers Department, Kuala Lumpur, was dismissed by the PSC after she was found guilty of negligence and dereliction of duty.

The disciplinary action was initiated by the PSC. Secondly, the letter dated 24 August 1985 addressed to the secretary of the first respondent from the Attorney General’s chambers was not sufficient to comply with the mandatory requirements of order 24 of GO ‘D’. The decision to dismiss the appellant should have been made by the PSC. Therefore, if the said order 24 was not complied with, the decision of the PSC was bad and the appellant’s dismissal was null and void. Counsel relied on a High Court decision in Abdul Rahman bin Isa v Public Service Commission, Malaysia [1991] 2 MLJ 240. We note that the above issues were dealt with by the learned judge in his grounds of decision, reported in [1991] 1 MLJ 513 at pp 522, 523. For the sake of clarity, we quote the following relevant passages from the judgment:

I note that the chairman of the disciplinary board for ‘officers in Group C’ in the Attorney General’s Chambers who is the Attorney General himself, as provided under para 1(v) of the Regulations, had already made a decision under order 24 of GO ‘D’ that this was a case which merited a disciplinary action with a view to dismissal. Since the definition of ‘disciplinary authority’ includes ‘a board of officers’ appointed by the Yang di-Pertuan Agong under cl (5B) of art 144 of the Federal Constitution, I find the provision of order 24 of GO ‘D’ was sufficiently complied with when a letter dated 24 August 1985 addressed to the secretary of the PSC signed by the administrative officer in the Attorney General’s department under direction to convey that decision made under order 24 of the GO ‘D’ …

The reason why this disciplinary board for officers in Group C sent this request to the PSC is because the board under reg 3(2) of the Regulations did not have the power of dismissal. Nevertheless, the chairman of the disciplinary authority (or the board) had complied with order 24 of GO ‘D’. The disciplinary action against the plaintiff started when a report was received by the disciplinary board for Group C officers whose chairman, having considered the report, was of the view that the breach of disciplinary offence committed by the plaintiff merited the punishment of dismissal and the subsequent action of the PSC is a continuation of the action begun by the disciplinary board for officers in Group C of the Attorney General’s Chambers. In any event the chairman of the PSC must have decided this question under order 24 of GO ‘D’ or else there would have been no further proceedings taken against the plaintiff by the PSC. His decision under order 24 of GO ‘D’ is not required to be conveyed to the plaintiff or to any one else.

The purpose of order 24 of the GO ‘D’ is quite clear. When the chairman of the appropriate disciplinary board receives the report, he is not required to convene the board meeting. It is enough that he considers the gravity of the alleged disciplinary offence committed, and decides whether under the circumstances, proceedings should be taken with a view to dismissal or not.

Needless to say, we are in complete agreement with the reasoning and conclusions of the learned judge. In addition, we would say that upon considering the entire decision-making process in this case, we are satisfied that the PSC had acted fairly and properly against the appellant, giving her every opportunity of being heard. In this regard, a passage from the speeches of Lord Bridge and Lord Templeman in Bugdaycay v Secretary of State for the Home Department [1987] 1 All ER 940; [1987] AC 514; [1987] 2 WLR 606 may be usefully recalled. Lord Bridge stated ([1987] 1 All ER 940 at p 952; [1987] AC 514 at p 531; [1987] 2 WLR 606 at p 619) that courts were entitled within limits:

… to subject an administrative decision to the more rigorous examination, to ensure that it is in no way flawed, according to the gravity of the issue which the decision determines. The most fundamental of all human rights is the individual’s right to life and, when an administrative decision under challenge is said to be one which may put the applicant’s life at risk, the basis of the decision must surely call for the most anxious scrutiny.

And Lord Templeman said this ([1987] 1 All ER 940 at p 956; [1987] AC 514 at p 537; [1987] 2 WLR 606 at p 625):

… where the result of a flawed decision may imperil life or liberty a special responsibility lies on the court in the examination of the decision-making process.

The procedure adopted by the chairman of the disciplinary board and the PSC, in our view, followed strictly orders 24 and 26 of GO ‘D’. The appellant was given every opportunity to exculpate herself. It is clear from the evidence that the chairman of the disciplinary board, upon receipt of the report from the State Legal Adviser, Perak, of the appellant’s refusal to comply with the said service circular, decided under order 24 of GO ‘D’ that proceedings for dismissal should be taken against her. The chairman then referred the matter to the PSC for further action.

The PSC accordingly wrote to the appellant a show cause letter which included a charge as to why she should not be dismissed from public service. The appellant then gave a reply in the form of an exculpatory representation, giving her reasons why she would continue to wear the purdah. Order 26(4) states that if the officer furnishes a representation which fails to exculpate himself to the satisfaction of the appropriate disciplinary authority, it shall then proceed to consider and decide on the dismissal or reduction in rank of the officer. After due consideration, the PSC decided on 10 November 1986 to dismiss her from service. The letter of dismissal was sent to her on 16 December 1986. In the result, the appellant’s first ground must fail.

The second ground of appeal concerned para 2.2.1 of Service Circular No 2 of 1985. It was contended by counsel that the said circular was vague and uncertain because the ‘prohibited’ dress did not refer to, nor mention the word ‘purdah’. In such circumstances, the appellant was not obliged to comply with it. Therefore the learned judge should have held that the service circular was an unlawful and unreasonable order. The circular provides:

2.2 Pakaian wanita

2.2.1 Pakaian kebangsaan atau pakaian kaum masing-masing yang sesuai dipakai semasa bekerja. ‘Jeans’, ‘slacks’, seluar pendek dan apa-apa pakaian yang menutup muka tidak boleh dipakai semasa bekerja. (Emphasis added.)

Section #4

The English translation reads as follows:
Women’s attire
National dress or dress of respective communities suitable for wear during work. However, ‘jeans’, ‘slacks’, shorts and any dress covering the face are not permitted to be worn during work.

On a careful reading of this circular, we are satisfied that there is no ambiguity in the meaning of para 2.2.1. Clearly, it is intended to apply to all lady officers in the public service who are required to wear during officer hours suitable and presentable attire, such as the national dress or dresses of respective communities except jeans, slacks, shorts and any attire covering the face. According to DW1 of the Public Services Department, the intention of the provision of para 2.2.1 was that a woman officer must not cover her face during office hours. In the context of para 2.2.1, ‘purdah’ as worn by the appellant would, in our opinion, come within the meaning of ‘pakaian yang menutup muka’. ‘Purdah’, according to Kamus Dewan (Edisi baru), means:

‘1. kain (tirai) untuk menutup orang perempuan supaya tidak dapat dilihat; 2. kain (tirai) yang dipakai di muka perempuan (supaya jangan kelihatan).’ Thus, the dictionary meaning of ‘purdah’ is a cloth or curtain for keeping women from sight; veil, cloth to hide a woman’s face. The next question is whether it could be said that the said circular was unclear to her or she did not understand its meaning or purpose. In our view, the answer is self-explained by her 21-page letter to the secretary of the PSC dated 30 August 1986. To all intent and purposes, the letter served as a written exculpatory representation giving grounds, in particular, why she should be allowed to wear the purdah. Moreover, both the State Legal Adviser, Perak and the senior officers from Pusat Islam, Jabatan Perdana Menteri, had met her to explain the said circular and dissuaded her from wearing the purdah. For the above reasons, we do not think there is any substance in this ground.

The third and fourth grounds concerned the broader issue of wearing purdah in the light of art 11(1) of the Constitution. Counsel submitted that by refusing to allow the appellant to wear the purdah, her constitutional right under art 11(1) to profess and practise her religion has been infringed. Secondly, as ‘Islam is a complete way of life’ and the wearing of a purdah, according to counsel, is a well-known Muslim habit, the learned judge was wrong in not following the spirit and substance of a passage in the judgment of the Supreme Court in Che Omar bin Che Soh v PP [1988] 2 MLJ 55 at p 56, where it is stated:

There can be no doubt that Islam is not just a mere collection of dogmas and rituals but it is a complete way of life covering all fields of human activities, may they be private or public, legal, political, economic, social, cultural, moral or judicial. This way of ordering the life with all the precepts and moral standards is based on divine guidance through his prophets and the last of such guidance is the Quran and the last messenger is Mohammad saw whose conduct and utterances are revered. (See S Abdul A‘la Maududi, The Islamic Law and Constitution (7th Ed) March 1980.)

It is trite that art 11(1) of the Constitution guarantees the freedom of religion, where every person has the right to profess and practise his religion. However, such right is not absolute as art 11(5) provides that this article does not authorize any act contrary to any general law relating to public order, public health or morality. In the context of Service Circular 2 of 1985 prescribing the mode of dress and prohibiting the wearing of an attire covering the face by a lady officer in the public services during work, we are of the opinion that such prohibition does not affect her constitutional right to practise her religion. First, we accept the opinion of Dato’ Mufti Wilayah Persekutuan that Islam as a religion does not prohibit a Muslim woman from wearing, nor requires her to wear a purdah. Secondly, there seem to be a myth or misconception by certain groups of Muslims in Malaysia regarding the wearing of purdah which covers the entire face except the eyes.

They believe that it is one of the Islamic injunctions which must be followed strictly. It is noted that purdah in its present form has not been specified in the Holy Quran. However, the Holy Quran uses the word ‘hijab’ meaning a screen or covering. It seemed that Muslim women living at the time of the Holy Prophet (saw) to whom the Quran was revealed had made the wearing of the veil over their face as a regular part of their dress outside the house. Allah in his instruction to the Prophet (saw) ordered Muslim women to wear an outer garment called ‘jilbab’, plural ‘jalabib’, meaning a long gown covering the whole body or a cloak covering the neck and bosom. See Surah 33 (Al Azhab) verses 53 and 59. According to The Holy Quran — Text, Translation and Commentary by Abdullah Yusuf Ali, in Surah 33 (Al Ahzab), verse 59, Allah directed the Prophet (saw) to tell his wives and daughters and those of his household, as well as the others to cover themselves with outer garments (jilbab, plural jalabib) when walking abroad, meaning when they were out in the open.

The commentary further stated that this was intended to safeguard the position and dignity of the ladies of the Prophet’s household and Muslim women generally. The object was not to restrict the liberty of women, but to protect them from harm and molestation under the conditions then existing in Medina.

In addition, it is instructive to quote two passages from a book entitled On the Islamic Hijab by Murtaza Mutahhari, published by the Islamic Propagation Organization, Iran, on the Islamic view regarding the covering of the face. At p 15, the learned author stated:

The philosophy of the Islamic ‘covering’ depends on several things. Some of them are psychological and some relate to the home and the family. Others have sociological roots and some of them relate to raising the dignity of a woman and preventing her debasement.

The hijab in Islam is rooted in a more general and basic issue. That is, Islamic precepts aim at limiting all kinds of sexual enjoyment to the family and the marital environment within the bounds of marriage so that society is only a place for work and activity. It is opposite of the western system of the present era which mixes work with sexual enjoyment. Islam separates these two environments completely.

And added (at p 71) that:

Islam did not make it obligatory to uncover the face. It said it is obligatory to cover the hair, not to display the face. Clearly, those nations which came to accept Islam were following their own customs because Islamic precepts did not say it was obligatory to display the face, except in the haram. Nor did they say it was forbidden to cover the face, it gave a choice. It left it up to the various nations to practise their own customs of hijab if they so desired.

History shows that non-Arabs felt it was obligatory to cover the face. Thus this custom of covering the face, as we find it now, is not a custom of the Holy Prophet and the Imams.

Thus based on the above quotations and the opinion of Dato’ Mufti Wilayah Persekutuan on the wearing of purdah in Malaysia, we can safely conclude, as we do here, that the wearing of purdah has nothing to do with the appellant’s constitutional right to profess and practise her Muslim religion. Accordingly, these grounds must fail.

Finally, counsel submitted that the learned judge was wrong in rejecting the appellant’s evidence that she was obliged to wear the purdah on the ground of the probability of ‘fitnah’ against her. According to her understanding of Surah 24 (An Nuur), verses 30 and 31 of the Holy Quran and the hadith, a Muslim woman must always cover her face, except the eyes, to avoid a ‘fitnah’. We have, however, examined the commentary on Surah 24 and discovered that this surah has something to do with reprobation of false slander (fitnah) about women.

However, we find that there is a misconception on her part with regard to her interpretation of Surah 24 that she must not expose her body including her face. Otherwise, there would be ‘fitnah’ against her. The message in verses 27–34 of Surah 24 seems to be that ‘privacy should be respected and the utmost decorum should be observed in dress and manners’. (The Holy Quran — Text, Translation and Commentary , supra.) In the circumstances. the learned judge, relying on the opinion of Dato’ Mufti Wilayah Persekutuan, was right to reject this aspect of the appellant’s evidence regarding the wearing of purdah.

Therefore, upon considering all the issues canvassed before us and for reasons which we have given above, in our judgment, this appeal must, accordingly, be dismissed with costs. Deposit to be paid to the respondent to account of taxed costs.

Appeal dismissed.

Penghuni Gua : Semuga paparan ini memberi menafaat kepada semua pembaca dan pelajar . Terima kaseh.