SISTEM KEADILAN JENAYAH : KUASA MAHKAMAH MENGGARI !

1996 2 MLJ 538 : Ramanathan s/o Chelliah vs PP

Bahasa Malaysia Summary:[Bahasa Malaysia summary

Tertuduh dalam kes ini (‘perayu’) telah dibawa untuk menghadap mahkamah sesyen atas dua pertuduhan mencabul kehormatan dua orang olahragawati di bawah s 354 Kanun Keseksaan (Bab 45). Dia dibawa ke mahkamah dengan kedua-dua tangannya digari dari stesen polis, dan telah diletakkan dalam kandang orang salah untuk pembacaan tuduhan kepadanya.

Peguam perayu telah memohon kepada hakim mahkamah sesyen supaya gari ditanggalkan. Penolong pendakwa raya telah membantah permohonan itu, dan hakim mahkamah sesyen menolak permohonan peguam perayu. Selepas prosiding hadap-tuduh selesai, perayu telah dibebaskan dengan ikat jamin dan barangkali, pada masa itulah gari ditanggalkan.

Perayu, yang tidak puas hati dengan perintah hakim mahkamah sesyen untuk menggari perayu (‘perintah itu’), telah memfailkan satu usul di Mahkamah Tinggi meminta supaya perintah itu disemak. Peguam perayu berhujah bahawa adalah tidak betul untuk membiarkan perayu digari semasa dibicarakan atas alasan bahawa:

(i) seseorang tertuduh adalah di bawah tahanan mahkamah dan tidak lagi di bawah tahanan polis sebaik sahaja dia diletakkan dalam kandang orang salah; dan

(ii) mahkamah tidak mempunyai apa-apa alasan untuk melaksanakan budi bicaranya untuk membuat perintah tentang gari. Penolong pendakwa raya sebaliknya berhujah bahawa meskipun seseorang tertuduh sedang dibicarakan, dia masih dalam tahanan polis, dan selagi dia tidak diikat jamin, dia patut digari atas sebab keselamatan. Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa perintah itu adalah betul dan menolak usul perayu. Perayu membuat rayuan.

Diputuskan:

Diputuskan, membenarkan rayuan itu:

(1) Adalah semata-mata bergantung kepada budi bicara ketua pegawai untuk mempertimbangkan sama ada adalah perlu untuk menggari seseorang tertuduh, semasa seluruh perbicaraan atau di hadap-tuduh, jika dan apabila satu permohonan dibuat oleh pihak pendakwaan. Budi bicara begitu mestilah dilaksanakan secara bijaksana dan bukan semata-mata kerana pihak pendakwaan inginkan ia dilaksanakan demikian. Adalah jelas bahawa pertama, harus terdapat satu permohonan oleh pihak pendakwaan, dan kedua, bagi membolehkan mahkamah melaksana budi bicaranya secara bijaksana, material yang boleh dipercayai, sama ada yang menyokong permohonan itu atau tidak, harus dikemukakan kepada mahkamah (lihat ms 542C–D).

(2) Dalam rayuan ini, berdasarkan rekod prosiding, penolong pendakwa raya tidak pun membuat sebarang permohonan dan tidak juga terdapat apa-apa material yang boleh dipercayai yang dikemukakan di mahkamah. Penolong pendakwa raya bersetuju bahawa alasan tunggal yang beliau bergantung ialah bahawa perayu tidak diikat jamin pada masa itu. Berdasarkan pertuduhan yang dihadapi oleh perayu, adalah tidak munasabah untuk menggarinya. Dengan demikian, hakim sesyen tidak melaksanakan budi bicara beliau secara bijaksana (lihat ms 542E–F).]

Penghuni Gua : Semuga semua pembaca dan pelajar mendapat menafaat dari keputusan kes ini.